We zijn net een paar weken weer in Nederland na een lange zeilreis. Eén van de redenen dat we weer naar Nederland zijn gekomen is dat ik werken met een team miste. In de jaren voor ons vertrek heb ik het altijd prima naar mijn zin gehad bij de freelanceklussen die ik deed en de dienstverbanden die ik had. Ik kon me daar over het algemeen prima uitleven en een beetje leven in de brouwerij werd zeker gewaardeerd.
Maar dan sta ik weer echt op Nederlandse bodem en ga ik op zoek naar een baan. Tussen de vacatures die ik tegenkom vind ik nog niet direct iets wat me aanspreekt. Ik vraag me af of ik weer terug wil naar de klantcontactcenter wereld of dat ik ergens anders aan de slag zou moeten gaan. Al snel blijkt dat in het Noorden van het land niet echt de vactures te vinden zijn die ik wil. Als ik verder kijk richting Amsterdam, Utrecht, Den Haag, Rotterdam dan zie ik volop mogelijkheden waar mijn CV en interesse volop bij aansluiten maar ja, ik voel me hier in het Noorden thuis. En dan gaat het ineens heel snel. Ik word op maandagavond gebeld of ik dinsdagochtend om 7.30 bij mijn oude opdrachtgever kan komen koffiedrinken. Hij heeft een teammanager nodig, zo eentje als ik. Een lang verhaal kort. Ik heb een baan als Teammanager Frontoffice. Het was even slikken dat ik er voor in dienst moest treden bij de organisatie maar achteraf gezien heeft dat natuurlijk ook zijn voordelen.
Het tekenen van mijn contract was toch wel een dingetje. Het voelde een beetje als mezelf kooien na al mijn mooie vrije freelance- en reisjaren. Vandaar dat ik voor mezelf nog even een t-shirt bedrukt heb om een soort van ‘stil’ statement te maken tijdens het tekenmoment. Mijn persoonlijke motto met daarbij #hetkeurslijf. Ik vroeg de HR medewerker een foto te maken van dit moment. Hij had geen idee de innerlijke strijd die er plaats heeft gevonden en hij heeft geen idee wat ze in huis gehaald hebben :-o.