Vorig jaar gaf ik een 6 minuten dagboek cadeau aan een vriend van mij. Ik wist niet wat te kopen en aangezien hij graag bezig is met zelfreflectie vond ik het een passend presentje. Eigenlijk heb ik geen idee of hij het is gaan gebruiken. Afgelopen jaar heb ik hem weinig gesproken door allerlei excuses dus ik heb geen idee. Misschien tijd voor mij om eens te vragen.
Maar hoe komt het dagboek bij mij op tafel? Ik kreeg het van een team dat ik ongeveer 2 jaar lang mocht begeleiden in hun werkzaamheden en ontwikkeling. Het dagboek was onderdeel van een heel cadeaupakket met allemaal leuke dingen en mooie woorden. Dat was in september. Het is nu ondertussen januari en ik moet zeggen dat ik wel eens betere tijden heb gekend in mijn leven en dan denk ik bij betere tijden niet direct aan het snorkelen in Tobago of het oversteken van een oceaan (klik voor die avonturen hier). Waar ik in het verleden vaker dan eens van idee naar uitvoering ging blijf ik nu hangen, mijn hoofd zit vol met dingen waar ik niet mee bezig wil zijn, lijstjes waar ik niet blij van word, stress van dingen die ik niet wil etc. Dat heeft effect op zowel mijn mentale als fysieke gesteldheid. Het is dus tijd voor verandering en daarbij is enige structuur voor mij wel handig. Dus tussen al mijn spullen (zooi, boeken, oud papier, stiften, lege schetsboeken) vond ik het 6 minuten dagboek terug in een lege slow cooker doos samen met wat tijdschriften en nog te versturen kerstkaarten. Het zal de doos ‘to do’ zijn vermoed ik.
Het dagboek ligt op tafel. Ik heb mijn pot thee gezet. Ik zoek een fijne schrijfpen maar als ik het boek opensla moet ik eerst nog wel wat tekst doorploegen. Dat blijkt geen straf. Zaken die ik vaak gebruik in (digitale)training en coaching zie ik hier terugkomen. Dan, na flink wat pagina’s komt het moment van schrijven. Mijn pens schrijft en ik vraag me af of ik niet beter potlood kan gebruiken. Ik sta even stil bij mijn absurde gedachte. De gedachte ontstaat uit het feit dat potlood niet zo definitief is, dat ik het uit kan gummen, dat ik fouten mag maken, dat … Hoe kun je jezelf meer saboteren en voor de gek houden. Het is tijd voor een dikke vette pen die de woorden op papier zet. Het is wat het is, het mag morgen anders zijn, er is geen fout en het is je eigen f#cking dagboek. Hou op met die zelfcensuur.
Het zijn een paar vragen en twee opdrachten. Het geeft me rust, vertrouwen en het laat me glimlachen om mezelf. Laat ik nu zelf weer eens de stappen zetten die ik vaak van anderen vraag. En om het mezelf wat makkelijker te maken gebruik ik de app habitbull als dagelijkse tracker om mij te herinneren aan het vullen van het dagboek en om mijn voortgang bij te houden. Ik ben nieuwsgierig.
